De technische details van een castratie bij een kat laat ik liever aan deskundigen over. Wat ik doe is slechts het wel en wee schetsen rondom de castratie, zowel vanuit kattenoogpunt als vanuit mensenoogpunt.

Allereerst moet er contact opgenomen worden met de dierenarts wanneer het gebeuren kan plaatsvinden. Er wordt een datum geprikt en een tijdstip waarop de kat gebracht kan worden. Meestal is dat tussen 08.00 en 09.00 uur ’s morgens. (Voor binnenkatten vormt dat geen probleem. Voor buitenkatten is dat soms wat lastig. Met buitenkatten valt geen tijdstip af te spreken waarop je ze thuis verwacht. Hier zal een keuze gemaakt moeten worden: de kat tegen heug en meug een nachtje binnenhouden of er op gokken dat hij zich ’s morgens op tijd meldt).

De dierenartsassistente geeft je de volgende boodschap mee: “Uw kat moet nuchter gebracht worden.” Zowel binnen- als buitenkatten hebben doorgaans de hele dag honger. Althans, zo doen zij het voorkomen zodra zij de persoon in het vizier krijgen die hun bakjes vult. Zo ook ’s morgens tussen 08.00 en 09.00 uur. De etensbak is reeds gecheckt en leeg aangetroffen. “Nuchter?! Wát nuchter!” en hij verzoekt je vriendelijk doch dringend zijn bak te vullen. Desnoods achtervolgt hij je door het hele huis, de vraag constant herhalend. Heb je meerdere katten, die niet naar de dokter hoeven, dan wordt het helemaal ingewikkeld met dat nuchter. Dan is ’t even schipperen. Na wat heen en weer geschuif tussen bakjes en katten in verschillende ruimtes kan het kooitje uit de schuur gehaald voor de reis richting dierenarts. Hij wil er niet in maar het móet, dus even doordrukken. In de auto klinkt zijn gemauw als een aanzwengelende sirene. Je wist niet eens dat hij dat kon. Eenmaal bij de dierenarts doet hij er het zwijgen toe. Er wordt hem een kooitje toegewezen waarin hij op zijn beurt mag wachten. Met ogen groot als kanonskogels neemt hij plaats. Plots ben je een volslagen vreemde voor hem. Je kunt tegen hem praten als Brugman, maar tevergeefs. Te druk met andere zorgen. Er wordt een tijdstip afgesproken met de dierenartsassistente hoe laat meneer opgehaald kan worden, meestal eind van de middag, of ze bellen even.

De dierenartsassistente zal in de meeste gevallen bij het ophalen vertellen dat alles goed is gegaan en je meevoeren naar het hokje waar jouw kat zich in bevindt. Daar ligt hij te slapen, ach gut, nog half in een roes. Het oppakken en in eigen kooitje doen gaat nu wat makkelijker, al is dat soms wel wat eng met die wond en zo. In de auto laat hij weten het mauwen nog niet verleerd te zijn. Thuis wordt voorzichtig het kooitje opengedaan en na enige aarzeling treedt meneer naar buiten. Zijn coördinatievermogen is nog niet optimaal, maar zijn richtingsgevoel is meestal nog intact: hij zal zich in eerste instantie als een dronken zeeman richting etensbak voortbewegen. Maar de dierenartsassistente heeft gezegd dat hij die dag niet mag eten. Als hij merkt dat er wederom niets in zijn bak zit zal hij je klagerig toemauwen er wat eetbaars in te doen. “Je mag nog geen eten van de dokter” zeg je verontschuldigend. “De pot op met die dokter, volgooien die hap!’” zie je hem wazig denken. Hij zal nog een poosje bij zijn etensbak blijven rondhangen. Soms wordt er ook hier en daar wat overgegeven of geplast op plaatsen waar hij anders nooit plast. Voor buitenkatten komt dan het volgende: ze schaatsen richting buitendeur en willen naar buiten. Maar de dierenartsassistente heeft gezegd dat hij de eerste nacht niet naar buiten mag. Glazig en bozig zit hij dan wat naar de buitendeur te staren: “Blijft ie dicht?... Hmmm…. Nja, dan maar likken aan die wond” besluit hij. “Mag dat wel? Haalt ie nou de hechtingen er niet uit?” denk je dan. Vergeten te vragen aan de dierenartsassistente. Maar daar zullen ze toch wel rekening mee houden? Uiteindelijk wordt hij toch wat moe van alle commotie en tracht op stoel, bank, of ander huisraad te komen. Eenmaal in slaap (met tussenpozen mocht iemand zich richting etensbak begeven), is het hele gebeuren na één nachtje slapen vergeten en vergeven en zal hij in het vervolg de buurt afschuimen zonder tastbaar resultaat in de vorm van nakomelingen.

Janske

janske's Profielfoto
janske antwoordde #685 15 jan 2011 12:18
Het verhaal is een samenvatting van de vele katten die ik in de loop der jaren gehad heb en heb laten castreren. Ben benieuwd of het jouw kat net zo vergaat!
m.voets's Profielfoto
m.voets antwoordde #684 14 jan 2011 04:13
heel leuk en bijzonder uitgelegd.zeker voor de mensen die nog een kater hebben die nog gecastareerd moet worden zoal ik dus.

Bespreek dit artikel

INFO: You are posting the message as a 'Guest'