Ons Truusje was nog geen jaar toen haar eerste krolsheid zich openbaarde. Ze was nog maar een tiener, te jong voor het moederschap. Alle deuren en ramen werden angstvallig gesloten gehouden vanwege haar onstuitbare drang de hort op te gaan. Met moeite lukte dat. Haar gedrag sloeg 180 graden om en bracht ons het schaamrood op de kaken. Als een dweil bewoog ze zich voort, vreemde geluiden makend, en als een prostituee lag ze ongegeneerd voor het raam naar de buurtkaters te lonken. Gelukkig was het van korte duur en al snel keerde de ons bekende ondeugende, speelse Truusje weer terug.

Maar na een aantal weken kregen wij, vanwege haar toenemende omvang, een vaag vermoeden: ze zal toch niet…? Maar ze was wél…. Ondanks onze inspanningen bleek toch....

Vier wolken van kittens baarde zij. In onze slaapkamer. Luid spinnend toonde zij ons haar kroost. Twee tijgertjes en twee rooien. Geen flauw idee hebbende van het geslacht doopten wij ze tot Hannes, Henkie, Boris en Bertje.

Tijger Hannes en rooie Boris waren de mooisten. Bertje was een beetje fletsig rood. En dan was er tijgertje Henkie. Henkie was de laatstgeborene en bleef de eerste weken de helft achter qua groei. Ook qua uiterlijk hield hij wekenlang een hoog ET-gehalte.

Moeder Truusje sloeg zich ferm door haar plichtplegingen heen. Niet te overdreven, ze deed wat ze moest doen, hield het nest keurig aan kant en voorzag haar kroost van de nodige voedingsstoffen. Voor de rest liet ze haar gezin graag aan ons over. Zodra haar plicht gepleegd was peerde zij hem naar buiten om samen met de tienerbuurkat lekker vogels uit de boom te jagen en andere dingen te doen die jonge katten doen.

De eerste weken, toen de kittens nog formaat hamster hadden, gingen de ooh's en aah's qua mooiigheid voornamelijk uit naar Hannes en Boris en de och's en ach's naar kleine Henkie. Onbewust werd Bertje, de wat fletsige rooie, een beetje overgeslagen omdat hij noch de mooiste, noch de kleinste, noch de grootste was.

Maar Bertje opende als eerste zijn oogjes. Hij priemde daarmee met een enorme felheid de wereld in. De bewondering voor uiterlijk schoon verschoof hierdoor snel naar de achtergrond bij de gezinsleden, want Bertje liet weten dat hij er was en eiste alle aandacht op. Bertje 'mauwde' het hardst, Bertje verwierf altijd het beste plekje bij moeder de poes als het voedertijd was, Bertje klauterde als eerste uit de mand en Bertje was voor de duvel niet bang. Bij elke activiteit of onderneming nam hij het voortouw, geen stofzuiger was hem te dol. Lag de gang bezaaid met closetpapier afkomstig van het toilet: Bertje was de dader en rolde het volledig uit opdat zijn broertjes ermee konden spelen. Geen plant of loszittend huisraad was veilig. Bertje's populariteit steeg met de dag. Bij dit verbreden van zijn horizon had hij immer Hannes en Boris in zijn kielzog, die wel dezelfde ambities hadden als Bertje, maar toch eerst de veilige rug van hun broer verkozen. Kleine Henkie was altijd even afwachten of hij meeging op avontuur. Liever verkoos hij de veilige haven van de mand boven het ontdekken der wereld. Keutelde daar wat rond en bouwde zijn eigen feestje met de attributen die nu niet in beslag werden genomen door zijn wilde broers. Zou je hem een breiwerkje gegeven hebben dan was hij daar ook verrukt mee aan de slag gegaan.

Voor het eerst naar buiten? Bertje ging voorop en stapte driest de wijde wereld in, schoorvoetend gevolgd door Hannes en Boris. Henkie bleef binnen punniken. Bertje's onverschrokkenheid deed zijn broers huizenhoog tegen hem op kijken. Bertje was cool, Bertje was lachen, Bertje was avontuur, met Bert kon je de oorlog winnen.

Naast deze robuuste kant had Bertje ook een zeer sociale kant. Hij was zeer geïnteresseerd in alle gezinsleden en hun bezigheden. Hij hopte van schoot naar schoot en viel daar ook menigmaal in slaap. Had hij weer wat nieuws geleerd, zoals zijn ontdekking dat er spontaan een ronkend geluid uit zijn binnenste kwam, dan kwam hij je dat verguld 'vertellen'. Met grote ogen kwam hij naast je zitten alsof hij zeggen wilde: "Kijk eens wat ik kán" en spon er op los.

Uiteindelijk werd het tijd dat ze op eigen benen gingen staan in een ander huis dan de onze. Moeder Truus vond het ook wel welletjes zo. Het liefst hadden we ze allemaal gehouden, maar we besloten uiteindelijk toch kleine Henkie, vanwege zijn kwetsbaarheid, te houden. Vooral het afscheid van Bertje ging ons aan het hart.

De nieuwe eigenaren wilden wel graag het geslacht weten van de kittens. Hiervoor hebben wij een deskundige ingeschakeld en wat bleek?

Bertje was het enige vrouwtje.


Discuss this article

INFO: You are posting the message as a 'Guest'