Met dit verhaal over onze lieve clown Gizmo wil ik de spits afbijten in de categorie kattenverhalen. Ik hoop dat er snel meer verhalen zullen volgen.

gizzie_portretGizmo zag 12-04-1995 het levenslicht in Zelzate, België. Zijn moeder was een slank zwart poesje van het oosterse type, zijn vader vermoedelijk een Noorse boskat die vaak in de buurt van moeder werd gesignaleerd.

Hij was tien weken oud toen hij samen met zijn zusje bij ons kwam wonen. Al was hij nog maar klein, Gizmo voelde zichzelf een hele vent die graag liet zien hoe stoer hij was. Vooral zijn zusje moest het vaak ontgelden. Die was maar wat blij dat ze bij ons op dat moment alleen op doorreis was. Zij verhuisde twee weken later naar mijn schoonmoeder die haar Saartje doopte maar dat is een ander verhaal, dit verhaal gaat over Gizmo.

De eerste dag merkten we al dat Gizmo een heel eigenwijs opdondertje was. We hadden beide nieuwkomertjes gelijk laten zien waar ze hun behoefte konden doen. Saartje pikte dat heel snel op maar Gizmo had daar andere ideeën over. Hij wilde zijn plasje doen in de gang bij de tochtdeur. Toen ik zag dat hij daar aanstalten maakte om te gaan plassen pakte ik hem gelijk op en zette hem in de kattenbak, daar stond hij heel even stil en vervolgens slaakte hij een ontstemd kreetje en hij racete weer terug naar de plek waar hij vandaan kwam en keek me uitdagend aan.
Dat ritueel herhaalde zich in de daaropvolgende dagen steeds weer; hij wilde plassen bij de deur, ik zette hem in de bak, hij slaakt zijn kreet en racete weer terug. Dat heeft hij volgehouden tot hij met eigen ogen zag hoe zijn zusje in de bak stapte en daar haar plasje deed. Vanaf dat moment deed Gizmo ook braaf zijn plasje waar het hoorde, in de kattenbak.

Van kleins af aan maakte Gizmo geluiden die het midden hielden tussen brommen en mauwen, soms met een krachtige haal aan het eind die wel wat weg had van een blafje maar ook wel hoog beginnend en laag eindigend. Voor iemand die hem niet kende leek het soms wel of hij boos was maar hij maakte die geluiden ook (voornamelijk) als hij lol had. Die kreten van hem leken vaak ook wel op karate kreten, dat leverde hem de koosnaam Gizzimoto op.

Gizmo ontpopte zich als een altijd vrolijke, stoere en verschrikkelijk lieve clown. Hij maakte ons vaak aan het lachen met zijn ondeugende karakter en zijn vrolijke karate kreten. Zijn favoriete spelletje was verstoppertje spelen. Dan rende ik van hem weg en ging ergens staan waar hij mij niet kon zien, dan was het even stil en dan kwam Gizmo aanrennen. Zodra hij mij gevonden had slaakte hij dan een vrolijk kreetje en keek me met zijn staart fier omhoog triomfantelijk aan. Dat kon ik rustig een aantal keren achter elkaar doen, hij vond het een geweldig leuk spelletje.

Toen Gizmo ongeveer 5 jaar oud was werd hij opeens een stuk stiller en wilde geen spelletjes meer spelen, er was duidelijk iets mis.. Het duurde even voor me merkten wat er aan de hand was maar het werd duidelijk toen Gizmo op de bak zat te grommen van de pijn omdat hij niet meer kon plassen. Binnen een uur zaten we met Gizmo bij de dienstdoende dierenarts. Door middel van een catheter werd Gizmo's blaas geleegd, zijn urine zat vol met blaasgruis (struviet). We kregen speciaal voer voor hem mee wat het gruis zou doen oplossen. Helaas voor Gizmo verliep het allemaal niet zo rooskleurig.

In een paar dagen tijd maakten we kennis met alle dierenartsen van de regio want Gizmo's plasbuis raakte, medicijnen en dieetvoer tenspijt, steeds heel snel weer verstopt met gruis. Het was een nachtmerrie waar geen eind aan leek te komen. Onze dierenarts zag maar één oplossing, Gizmo moest een penisamputatie ondergaan, en wel zo snel mogelijk. Op vrijdagochtend ging Gizmo onder het mes, de operatie verliep voorspoedig. De periode daarna niet echt...

gizmo5Normaal geproken houdt een dierenarts een kat na zo'n operatie een aantal dagen in observatie maar omdat hij nu vlak voor het weekend was geopereerd en de kliniek onbemand zou zijn kregen we Gizmo met instructies mee naar huis. De nachtmerrie was nog niet afgelopen. Toen de verdoving eenmaal was uitgewerkt begon de ellende. Gizmo had duidelijk pijn en plassen deed hij nog steeds niet. Zaterdag en zondag waren we alweer bij een andere dierenarts die constateerde dat er urine onder de huid terecht was gekomen. Op dat moment kon hij niet veel meer doen dan Gizmo zijn blaas legen onder narcose en hem zo lang mogelijk verdoofd houden zodat hij niet zo veel pijn had. Maandagochtend hebben we Gizmo weer naar onze eigen dierenarts gebracht en nu werd hij opgenomen in de kliniek. Inmiddels was Gizmo behoorlijk ziek geworden omdat zijn urine niet werd afgevoerd. Hij kreeg tijdelijk een vaste catheter waardoor zijn urine vrij naar buiten kon lopen en hij werd dagelijks gespoeld.

Gelukkig knapte Gizmo in de daaropvolgende dagen zienderogen op. Ik ging elke dag 2 keer op bezoek want hij wilde alleen eten als ik er was. Ondanks alle pijn en ellende bleef Gizmo de goedheid zelve. Hij bleef altijd vriendelijk tegen de dierenarts en de assistenten die hem toch echt vaak pijn hadden gedaan maar blijkbaar begreep hij dat zij er ook niks aan konden doen. Een week later konden we Gizmo weer mee naar huis nemen. Langzaam maar zeker knapte hij weer helemaal op en werd hij weer een vrolijke Gizmo. Nu kon Gizmo niet meer verstopt raken, die ellende was nu achter de rug.

Vijf jaar later kreeg Gizmo een ander probleem. Hij had nu moeite met poepen en zijn ontlasting kwam er in slierten uit alsof zijn poepgat kleiner was geworden. De dierenarts constateerde dat er een tumor vlak onder zijn anus groeide. Gizmo moest nu weer onder het mes, deze keer om de tumor te verwijderen.
Het was geen makkelijke operatie omdat de tumor op een lastige plaats zat maar gelukkig slaagde de dierenarts er in om de tumor zo ruim mogelijk weg te snijden. De tumor werd opgestuurd voor onderzoek en het bleek om een mastceltumor te gaan. Er was moeilijk te voorspellen of de tumor voorgoed weg was.

Een jaar later zat de tumor er weer. Onze dierenarts durfde de operatie geen tweede keer te doen omdat het de eerste keer al zo moeilijk was geweest. Hij verwees ons door naar een specialist in Amsterdam, Bart Sjollema. In de dierenkliniek in Amsterdam werd Gizmo onderzocht en er werd een echo gemaakt om een goed beeld van de tumor te krijgen. Tijdens de echoscopie lag Gizmo compleet relaxed op zijn rug en had ook naderhand absoluut geen haast om overeind te komen. Op grond van het onderzoek oordeelde dr. Sjollema dat een operatie nog goed mogelijk was.

Wéér moest Gizmo onder het mes om de tumor te verwijderen en omdat er ruim gesneden moest worden moest zijn plasgat gereconstrueerd worden. De operatie verliep gelukkig goed en twee dagen later mochten we Gizmo weer ophalen. Toen we bij de balie kwamen om Gizmo op te halen zei de assistente tegen ons dat we hem nog niet mee konden nemen, toen we haar geschrokken aankeken vervolgde ze "want hij is zo lief!". Ook hier had Gizmo de harten van de assistenten gestolen met zijn geweldig lieve karakter.

Alsof er een last van hem was afgevallen leefde hij na die operatie weer helemaal op en we hadden goede hoop dat hij nog jaren mee kon. Het ging ook een tijd lang goed tot in 2008.
Op een middag viel me opeens op dat Gizmo's ene pupil grote was dan de andere, hij leek verder nergens last van te hebben maar het was wel vreemd. Een paar uur later waren beide pupillen dezelfde groootte maar ze waren wel heel erg groot. Even later kreeg Gizmo een epileptische aanval. Toen we bij de dierenarts kwamen bleek Gizmo al helemaal niets meer te zien, hij was van de ene op de andere dag stekeblind geworden. De oorzaak was een te hoge bloeddruk.gizmo_maxi

In overleg met de dierenarts besloten we bloeddruk verlagende medicijnen te proberen omdat Gizmo zich verder goed leek te voelen. In het begin leken de medicijnen te helpen maar Gizmo begon steeds vaker epileptische aanvallen te krijgen. Het begon er met eentje en een paar dagen later weer eentje maar in de dagen daarna volgden ze elkaar steeds sneller op. Gizmo voelde zich tussen de aanvallen door eigenlijk best goed en hij begon ook al aardig aan het feit te wennen dat hij blind was maar toen hij op een zondag kort na elkaar meerdere aanvallen kreeg was duidelijk dat het alleen nog maar erger zou worden.
Die dag hakten we de knoop door, met pijn in ons hart hebben we Gizmo dezelfde dag nog in laten slapen.

Gizmo heeft een grote leegte achtergelaten. Als ik terugdenk aan zijn laatste dagen schieten de tranen weer in mijn ogen maar ik ben ook dankbaar dat we deze lieve clown 13 jaar lang in ons leven hebben mogen hebben.

Anoniem antwoordde #1543 20 jan 2013 10:56
Jeetje Dorine, wat een verhaal, wat hebben jullie wat meegemaakt met deze lieverd!
yiota antwoordde #335 17 okt 2010 20:32
ah wat een kanjer die Gizimotto! mooi verhaal.en hij is nog best oud geworden ondanks alles
Irma antwoordde #247 06 okt 2010 13:10
Wat een verhaal van Gizmo, hij heeft heel wat meegemaakt, wat goed van je om dit zo op te schrijven, zodat anderen ook hier wat aan hebben
Heb ooit een poes gehad met blaasproblemen, helaas is ze overleden tijdens het onderzoek. Ik weet niet zo heel veel van katten, en heb ze helaas niet meer, maar wie weet komt er ooit weer eentje. Fijn dat deze site bestaat inderdaad, met zoveel informatie!!!
Dorine Post antwoordde #246 06 okt 2010 12:43
Dank je wel voor je reactie.
Het is inderdaad helaas geen vrolijk verhaal :triest: terwijl Gizmo dat wel altijd was...
glowy antwoordde #243 06 okt 2010 10:54
Oh wat erg zeg. ik heb tranen in mijn ogen.
:huilt:

Discuss this article

INFO: You are posting the message as a 'Guest'