Zondag 4 juli 2010 - Naast mij op de bank ligt ze heerlijk te spinnen. Hestia heet zij, ze heeft geen idee wat er deze week allemaal in mijn hoofd afspeelt, het draait om haar, maar ook om mij. Ben ik niet verantwoordelijk voor het welzijn van dit kleine wezentje? Huewy was pas 11 weken toen ik hem naar zijn nieuwe thuis bracht, een schattig mannetje die precies paste in de palm van een hand.

Zijn belangrijkste taak is om Hestia en Galênê die kort daarna arriveerden te behagen. Samen met Darcey en Zitah, de twee oudere britjes begonnen we aan een nieuwe fase in ons leven. Ik beloofde hen een mooi, veilig en gezond poezenleven. Deze drie woorden vormen de fundering van cattery de Darcerie.

Rustig kabbelt het kittenleven verder en glijdt over naar jonge volwassenen. Aanvankelijke bleek Huewy geen interesse te hebben in de charmes van de dames. Galênê smeekte om aandacht, echter haar uitnodigend gedrag kon hem niet bekoren. Stoïcijns volhardde hij in negeren. Bij Hestia haar avances was een voorzichtige nieuwsgierigheid te bespeuren. Alhoewel, zijn interesse ging snel terug naar zijn favoriete slaapplaats en eetbakje. Niks te melden.

Sinds gisteren is het onrustig in mijn hoofd. Nu weet ik dat Hestia zwanger is van haar eerste nestje. Gejaagd blader ik in mijn agenda terug tot het moment waarop ik kan lezen wanneer de krolsheid begon en over was. Wat een pak weken zijn er reeds verstreken, ik tel en reken en kom uit op 42 dagen, het zweet breekt mij uit. Wat is er aan de hand? Heb ik niet goed opgelet? De dierenarts bevestigt de zwangerschap. Ik ben verbijsterd, Hestia en Huewy hebben mij in snelheid genomen. Door dit vroegtijdige passioneel moment zijn mijn intenties om pas met kittens te starten bij de leeftijd van één jaar, voorgoed uitgeveegd.

Maandag 12 juli - Hestia kijkt mij aan, ze zucht, geeuwt en rekt zich uit. Ik vraag mij af of zij net als mensenmoeders trek heeft in zoet of nou net in zuur? Ze eet haar brokjes nog steeds met smaak. Jeetje wat word je dik mijn schat. Twee zadeltasjes sleurt ze mee, aan elke kant mooi verdeeld. De kraamkamer is alvast ingericht, zou ze beseffen dat deze mooie frisse kamer helemaal van haar is, dat de bench klaar is om haar baby’s te verwelkomen. Ik wil haar vragen of zij net als ik al een beetje zenuwachtig wordt. Ze loopt een rondje, snuffelt aan de vreemd ruikende spullen en loopt terug de kamer uit. Ik zet een bakje met eten, een lokkertje. Eén voor één komen de anderen een kijkje nemen, ze zijn verheugd… ze vinden op hun ontdekkingstocht eten.

Woensdag 14 juli  - Onderweg naar Terneuzen, op de achterbank veilig in hun mandje liggen Hestia en Huewy nieuwsgierig te kijken. Gelukkig zijn ze rustig. Huewy ligt in een voor hem veel te kleine mand, die had hij zelf uitgekozen. Hij was net voor het vertrek in het mandje in slaap gevallen, ik nam hem zo mee. Hestia ligt comfortabel in de extra grote mand. Straks ontmoeten we Barbara Vandevelde, de radiologe die de toekomstige ouders zal testen op HCM en PKD, Fiv en Felv en ten slotte de bloedgroep bepalen. Wat een toeval, Barbara is eveneens hoogzwanger, ik ben haar dankbaar dat ze zich nog net voor haar zwangerschapsverlof kon vrij maken, weliswaar in Terneuzen maar wat geeft dat. De Nederlandse receptioniste vult haar computer met de gegevens van het jonge koppel. Ze kijkt van haar scherm weg naar de mandjes en vraagt naar de naam van de eerste patiënt.

Hestia mag als eerste en gedraagt zich uitstekend. Huewy houdt vanuit zijn veilige mand alles nauwlettend in de gaten. Barbara doet extra haar best om ondanks Hestia haar dikke buikje de kittens te bekijken. We gluren mee naar het kleine scherm en zien voor het eerst een pootje, de ruggengraat en uiteindelijk ontwarren we het gezichtje. Het kitten kneedt met zijn voorpootjes zijn mama’s buik. Wat zijn het er veel, zegt Barbara. Ze ziet er op zijn minst vier, langer zoeken zou Hestia nerveus maken, bovendien is het tijd voor de knappe vader. Huewy verzet zich als een gekooide leeuw, tegen zo veel spierkracht is geen verweer. Barbara besluit om hem eventjes te laten slapen. Bijna een meter kat ligt languit op de onderzoekstafel en laat zich gewillig door de scanner betasten. De tests zijn goed verlopen, de kittens zien er actief en gezond uit. Wat een geruststelling, het verslag volgt binnenkort. Nog suf gaat Huewy terug in zijn kleine mand. Het maakt hem niets uit, hij slaapt de hele reis terug naar huis. Het is stil op de achterbank.

Vrijdag 16 juli - Wat is ze dik, het hele lijfje wordt ingenomen door de kittens. Ze vindt het fijn dat haar dikke buik voorzichtig gestreeld wordt. Volhouden Hestia, nog tien dagen. Hestia heeft in de tuin haar favoriete rustplekje gevonden. Weggescholen tussen grote oleanders in pot, onder het schuine dak kan ze elke beweging in de tuin volgen.

Vrijdag 23 juli - Nu gaat het gebeuren, het is half drie ’s nachts. Hestia is erg onrustig, ze loopt rondjes, drinkt een slokje water, braakt het uit, graaft overtuigend in haar kattenbak, slaakt een kreetje en zoek alweer een betere lig houding. Ik zit bij haar en kijk aandachtig, spreekt haar zachtjes toe. Uiteindelijk om zes uur in de ochtend besluit ze om te slapen. Wat een nacht, is dit alvast een voorproefje van wat straks komen zal?

Zondag 25 juli - Wanneer ze rechtop komt, lijkt Hestia wel op een deinend schip. Haar pootjes zet ze op tien voor twee, zo vindt ze het best haar evenwicht. Ik wil zo veel doen voor haar, leg haar uit dat ze niet één maar twee mandjes heeft waaruit ze kan kiezen, dat ze maar één gil moet geven en dat ik bij haar zal staan. Vanaf morgen kunnen de kittens geboren worden, morgen is mijn mooie meid Galênê jarig. Morgen, kom morgen, kom kittens.

Vrijdag 30 juli - Ik zoek haar, maar kan haar niet vinden. Ik ren door het huis, naar buiten de tuin in, kijk achter de potplanten, misschien in de serre, ik zie haar niet. Waar ben je mijn kleine meid? Ik zoek haar en vind haar in één van de kraamdozen boven in de dressing. Ze kijkt mij aan en ik weet dat het nu gaat gebeuren. Is dit het plekje dat je hebt uitgekozen mijn schat? Hestia wij blijven bij jou. Met een gemak alsof ze in haar leven nooit anders gedaan heeft, zet Hestia omstreeks één uur de bevalling in. Vlotjes volgen zes blauwe kittens, ieder krijgt haar speciale aandacht en zorgen. Wij zitten er bij op de eerste rij en kunnen het nauwelijks begrijpen. Geen vroedvrouw die de barende moeder bijstaat, geen verpleegkundigen die zich elk met een nieuwgeboren kitten haasten naar de verzorgingstafel. Dit nieuwe leven, zes kleine wezentjes, dit alles heeft in vier uur tijd plaats gevonden in een kartonnen doos, bekleed met handdoeken en de liefde van de moederpoes Hestia. We zijn Hestia dankbaar voor dit intense moment. Het is een bijzondere gebeurtenis, je kan maar één keer in een leven een eerste nestje hebben.

De afgelopen dagen waren emotioneel erg zwaar, blijheid om de geboorte van de kittens, droefheid en onzekerheid om Darcey mijn oudste britje die deze middag bij de dierenarts aan het infuus ligt. Het gemis en het ontbreken van Darcey bij deze uitzonderlijke middag raakte mij diep. Is leven en verlies zo kortbij? Inmiddels gaat het beter met haar, Darcey is terug thuis, zachte piep geluidjes samen met het gespin van Hestia komen de kraamkamer uit. Ik sluit mijn ogen, luister en geniet, we zijn compleet. "Hetgeen vreugde en zwaarmoedigheid scheidt, is niet breder dan het scherp van een mes." Virgina Woolf

Cattery de Darcerie


Discuss this article

INFO: You are posting the message as a 'Guest'