Lymfeklierkanker - de ervaringen van een katteneigenaar

lucas

door: Shirley Leenders, cattery Kirazamber
www.kirazamber.com

10 november 2003 kregen wij schokkend nieuws:
Lucas bleek lymfeklierkanker te hebben.. Een prachtige Siamees van nog geen 2,5 jaar oud met een dodelijke ziekte, als liefhebbend eigenaar voel je je alsof de grond onder je voeten vandaan zakt.

Het symptoom waardoor een spoedbezoek aan de dierenarts gebracht werd, was plotselinge optredende ernstige benauwdheid. 2 weken daarvoor ontstond er kinacne en daarbij behorend kop en hals kaal krabben waarvoor Lucas een prednison prik kreeg, echter op dat moment waren er nog geen andere signalen die ons alarmeerden.
Een röntgenfoto toonde aan dat er nog nauwelijks longinhoud was, het hart was niet meer te zien en de luchtpijp zat in de verdrukking. Dit kon vocht in de borstholte betekenen of een tumor, of beiden. Er werd een punctie genomen en onder de microscoop bekeken, het was overduidelijk kanker. Voor de zekerheid is het naar pathologie gestuurd, die gaf de definitieve uitslag:
Mediastinaal lymphoma.

Haast was geboden, chemotherapie was een mogelijkheid, deze soort kanker reageert namelijk meestal goed. 3 dagen na diagnose zijn we dan ook begonnen met het 'COP' protocol, uitgevoerd door onze eigen dierenarts.
Wekelijks moest Lucas voor een infuus met vincristine naar het ziekenhuis, eenmaal in de drie weken kreeg hij daar tabletten cyclophosphamide bij en dagelijks tabletten prednisolon.
De eerste dag was hij behoorlijk misselijk, maar al de volgende dag werd zijn ademhaling beduidend beter.

Eten ging aanvankelijk wat moeizaam, als je je niet lekker voelt is je eetlust sowieso al minder natuurlijk, maar de chemo kan ook nog eens je reuk en smaak beinvloeden. Aangezien een kat eet op reuk, kan men zich voorstellen dat het nog een toer is om dat voor elkaar te krijgen. Vooral omdat de smaak kan wisselen, de ene week lusten ze graag vis en kan je ze daarmee over de streep trekken, na de volgende behandeling kan dat volledig over zijn en moet je wat anders proberen. Het royale aanbod in dierenvoeding komt dan goed van pas, maar vooral: de band die je hebt met je kat. Een kat die zijn eigenaar wil plezieren, is vaak d.m.v. lieve woordjes en aanmoediging over te halen toch een hapje te nemen, en nog een en nog een.. het werkte bij Lucas.
De eerste week is hij een half pond afgevallen, wat niet zo erg was omdat hij iets overgewicht had. Daarna is hij gestabiliseerd en kwam zijn eetlust terug.

3 december 2003 gingen we voor de vierde behandeling en tevens weer een röntgenfoto om te zien hoe de situatie ervoor stond. Alhoewel ik aan Lucas wel kon zien dat het goed ging naar omstandigheden, was het toch spannend.
De foto bracht heel goed nieuws, namelijk dat de tumor niet meer te zien was!! Zijn longen waren weer helemaal vrij, de luchtpijp zat weer normaal op zijn plek en niet meer in de verdrukking, zijn hartje was weer goed te zien, alles was helemaal OK!
Of de tumor echt weg is of nog minimaal aanwezig, is niet te zeggen, daarom blijft Lucas wel een poos onderhoudsbehandelingen krijgen.
10 december 2003 is een volledig bloedpanel afgenomen, alle waarden waren in orde en de frequentie van behandelen is gedaald naar om de 3 weken chemo en prednison dagelijks. De frequentie zal waarschijnlijk in de toekomst verder afnemen of toenemen, afhankelijk van het verloop.

Toen ik de diagnose hoorde 10 november en chemo als optie aangegeven werd, heb ik geen moment getwijfeld. Als er een mogelijkheid bestond om Lucas nog een tijdje een goed leven te bieden, ongeacht de uitkomst, moest ik dat gewoon proberen, voor hem maar ook voor mijzelf. Het is de juiste beslissing geweest, met (in ieder geval voor dit moment) een ontzettend goeie uitkomst.

Graag wil ik dit delen omdat veel mensen denken dat het toch geen zin heeft te behandelen bij kanker, of dat de bijwerkingen zo groot zijn dat het onnodig lijden voor het dier betekent. Gelukkig hebben katten (en honden) vaak nauwelijks last van bijwerkingen bij chemotherapie, ook verliezen ze hun vacht niet. Soms wat haren op de oren of rond de nek, maar daar blijft het dan bij. Persoonlijk heb ik liever een kat met kale oren dan geen kat icon smile

We hebben veel steun gehad van vrienden en kennissen, maar ook van volstrekt vreemden op de lijst voor lymphoma bij katten. Ervaringen van anderen zijn zo belangrijk en heel behulpzaam. En niet te vergeten: Een geweldige dierenarts!

Alhoewel het voor iedereen een persoonlijke beslissing is als ie ooit voor een situatie als deze komt te staan, wil ik toch zeggen: Niet geschoten, altijd mis...

Aan Davis University in Californië wordt onderzoek gedaan naar de mogelijk erfelijke factor die vermoed wordt bij (jonge) Oosterlingen die dit treft. Van Lucas en zijn familie gaan DNA monsters daarheen om bij te dragen aan dit onderzoek. Zolang niet bewezen is dat het erfelijk is, is tenslotte ook niet bewezen dat het NIET erfelijk is. Zijn familie wordt dan ook extra in de gaten gehouden.


NB: 4 februari 2004 heeft Lucas zijn voorlopig laatste chemobehandeling gehad en na een poosje een onderhoudsdosering prednisolon zijn we nu volledig gestopt. Alles gaat goed en hopelijk mag dat een tijdje duren. Indien nodig, zullen wij de behandeling opnieuw starten.

Inmiddels zijn we ook weer gaan showen met Lucas, deels voor ons eigen plezier maar ook om deze ziekte meer onder de aandacht te brengen. Wij hebben Lucas' verhaal altijd bij ons op de showkooien liggen. Lucas is een geweldig voorbeeld van hoe een kat kan genezen van lymphoma maar er zijn er velen die dat ook gelukt is, een lang en gelukkig leven leiden en nog een prachtige show carriere hebben.